گل های ختایی و عباسی دور دستم پیچیدند و بالا آمدند...

پاهایم در نرمای سرخ ترنج تا مچ فرو رفت...

گل های ریز حاشیه دورم حلقه زدند و مرا به آغوش کشیدند...

گفتم:

آخرش چند؟

تو در هیچ زمینه ای اعتقاد مشخصی نداری،

جهت گیری نکردی.نسبت به همه چیز و همه کس با ملایمت برخورد می کنی،

هیچ وقت حرف تند و تیزی نمی گویی.

من مطمئن هستم که تو با این روش نمی توانی  راه را به آخر برسانی .

همین مدارا دست و پایت را میبندد.

کره گفت:

تا پائین کوه مسابقه بدهیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.....

وسط سالن تئاتر،

درست وقتی که همه محو تماشای نمایش بودند،

از جایش بلند شد،

اشکهایش را پاک کرد و فریاد زد:

"خر خودتی.من که میدونم اینا بازیه..."

این حرفش به تئاتر رومئو و ژولیت هم می ارزید...  .

و خاطره ناقوسی است که در تنهایی به صدا در می آید...

توی سنگر دراز کشیده بود.

پروانه ای روی مگسک نشست.

زل زد به پروانه و یادش رفت که شلیک کند.

پشت کامپیوتر نشسته بود.

پروانه ای رو مونیتور نشست.

خیره شد به پروانه و یادش افتاد زمانی عاشق بوده است.

روی نیمکت نشسته بود.

پروانه ای رو دسته عصایش نشست.

یادش رفت پیر شده،بلند شد و دنبال پروانه دوید.

دختر کوچولو از چند وقت بعد از تولد برادرش پا تو یه کفش کرده کهبا او تنها باشد.

پدر و مادرش زیر بار نمی رفتند.آخه می ترسیدند او هم مثل بیشتر دختر های چهار پنج یاله حسودیش بشود و بلایی سر بچه بیاورد.منتهی او هیچ نشانه ای از حسادت از خودش بروز نمی داد و با برادرش خیلی مهریان یود.دست بردار هم نبود و هر روز که می گذشت بیشتر اصرار می کرد.

عاقبت پدر و مادر کوناه آمدند و گذاشتند چند دقیقه با بچه تنها بماند.

دختر کوچولو با خوشحالی رفت توی اتاق نوزاد و در را بست.

لای در کمی باز ماند و پدر و مادر کنجکاو می توانستند او را ببینند.

دختر کوچولو آهسته رف طرف نوزاد،

صورتش را به صورت او چسباند و پچ پچ کنان پرسید:

نی نی جون،به من بگو خدا چه جوریه.من داره یادم میره...